‘Stand back and stand by’ Gewapende groepen in de Amerikaanse democratie

Amerikaanse steden zijn sinds afgelopen zomer het toneel van demonstraties en protesten, waarbij soms geweld uitbreekt. Hierbij is regelmatig sprake van gewapende groepen burgers die de orde komen ‘handhaven’ of ‘herstellen’, vaak van buiten de steden of zelfs staten waar het om gaat.

Niemand minder dan de president van het land wakkert dit vuurtje verder aan. Bij het debat met Joe Biden weigerde president Trump rechtsextremistische groeperingen te veroordelen, en hij droeg een van die groepen, de Proud Boys, zelfs op: ‘stand back and stand by’, blijf paraat tot nader order. Zwaarbewapende groepen die mogelijk verkiezingen gaan verstoren, het is ondenkbaar in een functionerende democratie. Maar ja: ‘only in America’.

Overheid als noodzakelijk kwaad

Het wantrouwen van de federale overheid, zichzelf kunnen verdedigen, en opkomen voor de lokale gemeenschap zijn fundamentele begrippen in de Amerikaanse geschiedenis. Voor een substantieel deel van de Amerikanen is de overheid een ‘necessary evil’, een noodzakelijk kwaad. Soms leidt dit tot gewelddadig extremisme. In de jaren ’90 leefde de zogeheten militia-beweging op, als deel van een bredere anti-overheidsbeweging, mede door incidenten als ‘Ruby Ridge’ (1992) en ‘Waco’ (1993). Dit waren uit de hand gelopen belegeringen van woongemeenschappen door de FBI en andere overheidsdiensten, met dodelijke schietpartijen tot gevolg. De incidenten bevestigden voor veel Amerikanen dat de federale overheid gevaarlijk en tiranniek was, en dat het voor burgers noodzakelijk was het recht op wapenbezit te behouden en uit te oefenen. Sommige organiseerden zich in lokale milities. Volgens burgerrechtenorganisatie Southern Poverty Law Center (SPLC), die extremistische groeperingen monitort, telde de VS in 1996 enkele honderden milities, verdeeld over alle 50 staten. Die milities telden naar schatting 20 tot 60 duizend leden in totaal, maar konden rekenen op steun van enkele miljoenen sympathisanten.

Bron: https://www.splcenter.org/sites/default/files/yih_2020_antigovernment_groups_chart_0.jpg

De populariteit van de Amerikaanse anti-overheidsbeweging volgt een golfbeweging , onder andere afhankelijk van wie er in het Witte Huis zit. Zo was er een piek van 858 groepen van deze beweging in 1996, toen Bill Clinton president was, en van 1.360 in 2012, toen Barack Obama werd herkozen. De laatste jaren nam het aantal groepen weer af, tot 576 in 2019. Maar het SPLC concludeert dat de retoriek van de militia-beweging, over bijvoorbeeld de komst van een nieuwe burgeroorlog , de afgelopen jaren een vlucht heeft genomen. In de aanloop naar de komende verkiezingen in is het discours van de gewapende militia-beweging verheven tot het nationale niveau. Er is echter iets geks aan de hand: niet langer de federale overheid op zich is de vijand. De belangrijkste vertegenwoordiger van die overheid, de president, is zelfs een belangrijke bondgenoot geworden. De agressie richt zich nu voor een groot deel op ‘links’.

‘When girls were girls and men were men’

Een van de groepen die openlijk steun betuigt aan president Trump is de Proud Boys, en die steun lijkt sinds het verkiezingsdebat wederzijds te zijn. De Proud Boys zijn tegen feminisme en propageren genderstereotypen waarbij de vrouw ondergeschikt is aan de man. Ze willen terug naar ‘when girls were girls and men were men’. Toch spreekt dit ook sommige vrouwen aan, want er is een zelfstandige ‘zusterorganisatie’ exclusief voor vrouwen, de Proud Boys’ Girls. Over deze Girls is vrij weinig bekend. De apostrof in de naam, achter Boys, verraadt misschien genoeg over de onderliggende verhoudingen tussen de Boys en de Girls.​

De Proud Boys horen niet per se bij de anti-overheidsbeweging, maar passen binnen het scala aan extremistische groeperingen met een deels eigen, deels overlappende ideologie. Er is sprake van verheerlijking van geweld, ze streven naar een kleine overheid of zijn zelfs uitgesproken anti- overheid, en ze zijn vaak racistisch, antisemitisch en seksistisch. Zo stelt de Anti Defamation League (ADL) dat de Boogaloo-beweging, net als de Proud Boys vaak aanwezig tijdens recente demonstraties, als organisatie niet racistisch is, maar wel white supremacists als leden heeft. Als het niet zo ernstig was levert het soms grappige dilemma’s op: moeten deze groeperingen Black Lives Matter steunen vanuit de anti-politiegedachte, of prevaleert het racisme?

Gevecht om de ziel van Amerika

Een verklaring voor de steun van groepen als de Proud Boys aan Trump ligt misschien in het feit dat hij nog steeds als buitenstaander wordt beschouwd, als niet behorende tot de politieke kliek in Washington. Daarnaast is de échte vijand, volgens de zelfverklaarde burgerwachters, niet zozeer Joe Biden zelf, maar de mensen die hem zogenaamd beheersen: linksradicalen. Trump doet er alles aan om deze verkiezing af te schilderen als apocalyptisch gevecht om de ziel van Amerika. Bij winst van Biden zou alles wat Amerika Amerika maakt vernietigd worden.

Als Trump inderdaad de verkiezingen verliest, zijn de Amerikanen nog niet van deze groepen af. Volgens sommige analisten hebben ze alles wat ze nodig hebben om een ‘stay-behind’-netwerk te vormen (een begrip uit de krijgswetenschap: verzetsgroepen van burgers die een bezetter het leven zuur maken). Door te dreigen met geweld, of door zelfs geweld te gebruiken, kan zo’n netwerk nog jarenlang ‘links’ onderdrukken en isoleren. Meest waardevol daarbij is de toestemming van de top: Trump. Ik trek niet snel een vergelijking met nazi-Duitsland, maar de omstandigheden doen toch denken aan de knokploegen en vrijkorpsen die de straten van Berlijn terroriseerden aan de vooravond van de nazi-machtsovername. De eerste dodelijke slachtoffers zijn al gevallen. Hopelijk blijft het verder bij retoriek, en zet de VS zijn bewonderenswaardige traditie voort van een vierjaarlijkse vreedzame machtsoverdracht.


Maarten Katsman is Amerikanist en schrijft gastblogs voor American Storytelling in het kader van het Verkiezingsjaar 2020. Lees meer

Ruth Bader Ginsburg was een trailblazer pur sang

“Fight for the things that you care about, but do it in a way that will lead others to join you”

Ruth Bader Ginsburg

Met het overlijden van opperrechter Ruth Bader Ginsburg op 87-jarige leeftijd is niet alleen een van de 9 leden van het Amerikaanse Supreme Court overleden. Ruth Bader Ginsburg, oftewel RBG, stond ook nog eens symbool voor de strijd van gelijke rechten voor vrouwen. Ze was een zeer geliefd icoon van progressief Amerika en heeft in haar decennia lange ervaring de deur voor heel veel vrouwen open gezet.

Er zijn diverse momenten in de Amerikaanse politieke geschiedenis waar Ginsburg bij betrokken was en ons een boodschap als voorvechtster van gelijke rechten meegeeft. Cliché maar zo waar; ze inspirerende veel vrouwen en ook mij tijdens haar leven. Haar standvastigheid, doortastendheid en niet aflatende inzet om de positie en levens van vrouwen en families in de Amerikaanse samenleving te verbeteren zijn op zijn zachts gezegd bewonderingswaardig. Ze was er van overtuigd dat er een betere balans mogelijk was tussen familie en carrière voor vrouwen én mannen. En dat deze balans uiteindelijk ook zou leiden tot betere en gelijkere samenleving in zijn geheel.

Eerbetoon van links én rechts

Na het overlijden van Ruth Bader Ginsburg kwam er al snel een officieel statement namens de andere 8 opperrechters naar buiten. Wat opvalt bij zowel de progressieve als conservatieve rechters is dat de woordkeuze om haar te omschrijven veel overeenkomsten vertoond. Veel warme woorden die getuigen van een diep respect voor haar als persoon. En daarnaast een eerbetoon voor haar inzet om de Amerikaanse samenleving te verbeteren waar nodig aan de hand van de Amerikaanse grondwet.

“She was a superb judge who gave her best and exacted the best from each of us, whether in agreement or disagreement.”

Clarence Thomas

 “She served our Court and country with consummate dedication, tirelessness, and passion for justice. She has left a legacy few could rival.”

Sonia Sotomayor

 “Justice Ginsburg paved the way for women to become lawyers and judges. She made it possible for women and girls like my daughters to compete on equal footing as student-athletes. “

Brett Kavanaugh

Icoon voor gelijke rechten

Bovenstaand panel gesprek van Berkeley laat zien op welke wijze Ginsburg impact heeft gemaakt op de studenten die nu een rechtenstudie volgen. Op de generaties rechtenstudenten die nu werkzaam zijn als advocaat, rechter en in de politiek. Haar visie en haar eeuwige doorzettingsvermogen hebben haar op een internationaal platform gehesen. Want wees eens eerlijk? Hoeveel rechters ken jij eigenlijk van het Europese Hof? Of uit Nederland? Maar de naam Ruth Bader Ginsburg is iedereen op een moment wel eens ter ore gekomen.

Als mensen haar vroegen waar haar inspiratie vandaag kwam om vrouwenrechten centraal te zetten dan verwees Ginsburg vaak naar haar periode als studente op Harvard. Daar was ze in de jaren ’50 namelijk met slechts 9 vrouwen en 500 mannen op de rechtenfaculteit. Befaamd is inmiddels het diner bij Dean Griswold thuis. Waar hij in 1956 de vrouwelijke studentes vraagt waarom zij een plaats innemen als student, terwijl deze ook had afgestaan kunnen worden aan een man?

He didn’t have any sense that he was making the women feel uncomfortable about this. I don’t know if Flora told you about her answer, but as I remember it, she said, “Dean Griswold, there are X number of us. … There are 500 of them. What better place to find a man?

Ruth Bader Ginsburg

Trailblazer? Jazeker

Tijdens haar leven heeft ze meerdere malen als een van de eerste vrouwen de weg voor generaties na haar vrij gemaakt. Opgegroeid in de jaren ’40 was het voor meisjes niet zo spannend om te gaan studeren, de titel waar het vooral om ging was om snel mogelijk mrs. te worden. Maar haar moeder Celia Bader was een belangrijk factor in haar leven: “My mother told me two things constantly. One was to be a lady, and the other was to be independent. ”

De eerste vrouwelijke student bij Harvard Law Review en later een uitmuntende student bij Columbia Law School. En toch. Toen haar professor haar had aanbevolen voor een clerkship bij Supreme Court rechter Felix Frankfurter, kreeg de professor te horen dat hij niet klaar was voor een vrouw. Of er geen man gestuurd kon worden? Bij het solliciteren werd ze steevast afgewezen, het was moeilijk om op een gesprek te komen.

In 1963 kwam ze erachter haar salaris een stuk lager lag dan het salaris van haar mannelijke collega’s bij de faculteit van Rutgers Law School. En dus trok ze samen met andere vrouwen op om gelijke salaris behandeling te eisen. Dat resulteerde uiteindelijk in een substantiële verhoging van de salarissen. Nog niet gelijk, maar de toon was gezet.

In 1972 kwam er mede door haar het ACLU Women’s Rights Project. En dat was niet zomaar een project binnen de ACLU. Deze organisatie die al sinds de jaren ’20 opkomt voor burgerrechten en vrijheden van alle Amerikaanse burgers zat in haar hoogtij dagen. De roerige periode rondom de strijd van burgerrechten was net een beetje achter rug, en Ginsburg had inmiddels zelf de nodige discriminatie als vrouw ondervonden. Zo bleek dat toen ze zwanger was haar contract niet werd verlengd, dus bij een 2e zwangerschap verborg ze dat feit zo lang mogelijk. Omdat ze vreesde dat er opnieuw op een ongelijkwaardige manier met haar carrière kansen om zo worden gesprongen. Zo werd seksisme voor haar een belangrijk thema en verlegde ze haar focus steeds meer naar deze vorm van discriminatie.

Reed vs. Reed

Als er 1 belangrijke zaak is die uiteindelijk voor het Supreme Court is gekomen en waar Ginsburg een bijdrage aan heeft geleverd dan is het deze zaak voor mij. In 1971 oordeelde het Supreme Court voor de allereerste keer in de geschiedenis dat discriminatie op basis van geslacht ongrondwettelijk was. Want de grondwet behandeld iedereen gelijk. Een enorme overwinning voor de gelijke rechten van vrouwen en een toonaangevende uitspraak van het hooggerechtshof.

Wat was de rol van Ginsburg? Ze was immers nog geen rechter, maar juist vanuit de ACLU was zij 1 van de pleitbezorgers namens de moeder in kwestie. De zaak ging om het feit of mannen automatisch de voorkeur moeten krijgen als executeurs van nalatenschappen. In dit geval, ging het om een wet uit Idaho waarin een man automatisch de voorkeur kreeg boven aan vrouw bij een nalatenschap van een kind. Ginsburg schreef een fantastisch pleidooi over het 14e amendement van de Amerikaanse grondwet. (ook wel haar favoriet) En sindsdien wordt Equal Protection dus toegepast.

Haar rol bij het Hooggerechtshof

In 1980 benoemde President Carter haar bij het Hof van Beroep tot ze door President Clinton in 1993 werd voorgedragen voor als rechter bij de Supreme Court. Vanaf 1993 tot aan haar dood was Ruth Bader Ginsburg 1 van 9 opperrechters. En slechts de 2e vrouwelijke rechter bij dit hoogste Amerikaanse gerechtshof ooit, na Sandra Day O’Connor. Een fantastische beloning voor haar werk en haar inzet om gelijke rechten op de kaart te zetten. In de bijna 20 jaar waarin ze actief was schreef ze zowel de opinie van rechters bij meerderheid en bij minderheid.

Bush v Gore: In 2000 was ze het niet eens met de 5 rechters dat het hertellen van stemmen in Florida gestaakt moest worden tijdens de Presidentsverkiezingen tussen Bush en Gore. Tijdens deze jaren kreeg ze ook de bijnaam Notorious RBG voor de wijze waarop ze vooral de dissenting opinion kon opschrijven. “I dissent” werd in 2000 fameus doordat ze opzettelijk het woord ‘respectfully’ had weggelaten.

In 2007 was er de zaak Ledbetter v. Goodyear Tire & Rubber Company, waarbij het gelijke salaris tussen mannen en vrouwen ter discussie stond. Ledbetter pleitte voor de rechters dat er discriminatie tegen haar had plaats gevonden simpelweg omdat ze een vrouw was. Ginsburg schreef opnieuw de dissenting opinion. “The problem of concealed pay discrimination is particularly acute where the disparity arises not because the female employee is flatly denied a raise but because male counterparts are given larger raises. “

In 2015 werd er mede door haar stem een nieuwe landmark case uitgesproken: het homohuwelijk werd in alle 50 staten legaal. “Marriage today is not what it was under the common law tradition, under the civil law tradition,” Een enorme overwinning voor de burgerrechtactivisten en de LGBQT beweging. Obergefell v. Hodges werd met een meerderheid van 5-4 aangenomen. En opnieuw was het onder andere het 14e amendement dat hier gelijke rechten en behandeling voor iedereen veilig stelde.

Bekijk RBG op Netflix

En beoordeel zelf of zij een trailblazer was. Voor mij in ieder geval zeker!

‘We will be back’ Bidens blik op het buitenland

‘We will be back’, zei Joe Biden begin 2019 op de Munich Security Conference, een platform voor internationaal veiligheidsbeleid. Biden was toen officieel nog geen presidentskandidaat, maar het was duidelijk dat hij alvast voor sorteerde op de campagne van 2020.

Met zijn statement wilde hij de traditionele Europese bondgenoten ervan verzekeren dat er een terugkeer mogelijk was na Trump. Een terugkeer naar een sterke trans-Atlantische band en een leidende rol voor de VS in de wereld, in tegenstelling tot het ‘America First’ van de huidige president.

Inmiddels heeft Biden officieel de nominatie van zijn partij aanvaard en over 8 weken weten we of hij de nieuwe president wordt. Is een terugkeer naar ‘normaal’ mogelijk onder president Biden, of draagt Trumps invloed verder dan zijn 4 of 8 jaar in het Witte Huis?

Economie

De economische, en daarmee geopolitieke, rivaliteit met China is voor de VS een van de belangrijkste punten. Ook Joe Biden moet hierop een antwoord vinden en dat zoekt hij, net als Donald Trump, in economisch nationalisme. Dat begrip is niet bepaald uniek in de Amerikaanse politiek. In de jaren dertig van de vorige eeuw, tijdens de economische crisis toen, ondertekende president Herbert Hoover de ‘ Buy American Act’.

Die wet geldt nog steeds, en bepaalt dat de Amerikaanse overheid haar aankopen zoveel mogelijk moet afnemen van Amerikaanse producenten. Vanuit populistisch standpunt is het een aantrekkelijke gedachte: koop zoveel mogelijk van eigen bodem, zodat Amerikaanse bedrijven en werknemers profiteren. Maar er is een catch.

Protectionistische maatregelen als deze beperken het aanbod, drijven de prijs op, en nodigen uit tot tegenmaatregelen door buitenlandse overheden, met als gevolg dat de Amerikaanse belastingbetaler onder de streep juist duurder uit is. Conservatieve denktanks als de Heritage Foundation en het Cato Institute en ook de Amerikaanse Chamber of Commerce ageren daarom tegen ‘Buy American’. Trump deed er met zijn executive orders echter nog een schepje bovenop, ook voor medische producten. Onverstandig tijdens een pandemie, aldus het Cato Institute , als je geneesmiddelen en apparatuur toegankelijk en betaalbaar wil houden.

Joe Biden tapt op dit gebied uit hetzelfde populistische vaatje als Trump. Hij noemt de originele wet uit 1934 imperfect, en hij belooft “[to] Make Buy American Real”, waarbij hij ook nog wil dat producten vervoerd worden op schepen onder Amerikaanse vlag, door Amerikaanse reders dus.

Daarnaast spreekt Biden over een “buitenlands beleid voor de middenklasse”, waarmee hij bedoelt dat handels- en economisch beleid bepaald moeten worden door de belangen van de gemiddelde Amerikaanse burgers, in tegenstelling tot de multinationals die gebaat waren bij het neoliberalisme.

De nadruk op vrije handel, die goed zou zijn voor de Amerikaanse economie, was onder Obama nog populair. Biden breekt nu met de regering waar hij zelf deel van uit maakte door meer in te zetten op economisch nationalisme. Zo wil hij bijvoorbeeld ook productieketens terug halen naar de VS en belastingvoordelen bieden aan bedrijven om te voorkomen dat ze hun productie verplaatsen naar het buitenland. Volgens een betoog in het toonaangevende tijdschrift Foreign Policy is dit voor Biden zowel een antwoord op de opkomst van China als een manier om de VS uit te rusten met de middelen waarmee het land de economische strijd met China kan winnen. Traditionele bondgenoten die sterk op export zijn gericht, zoals Duitsland, maar ook Nederland, zullen vanwege hun eigen economische belangen een harde confrontatie met China niet altijd kunnen waarderen.

Democratie

Over democratie spreekt Biden met een voor veel bondgenoten aangenamere toon. Afgelopen voorjaar verkondigde de voormalige vicepresident zijn visie voor buitenlands beleid in Foreign Affairs,​ met de veelzeggende titel ‘Why America must lead again. Rescuing U.S. foreign policy after Trump’.

Hij beschrijft hierin hoe Amerika eerst zelf zijn democratie op orde moet krijgen, om zo een goed voorbeeld te vormen voor de wereld. Het is het aloude thema van de VS als ‘shining city upon a hill’: een baken van hoop, dat andere landen inspireert om zijn leiderschap te volgen. In deze redenering zijn binnenlands en buitenlands beleid met elkaar verweven. Volgens Biden is een gezonde Amerikaanse democratie, met gelijke rechten voor iedereen en zonder corruptie, de bron van Amerikaanse macht. Die democratie versterkt en vergroot de mondiale leiderschapsrol die het land heeft, en dat houdt het land veilig in de wereld.

Dat lijkt dus ook te betekenen dat Biden sterk gericht zal zijn op de binnenlandse politiek. Volgens zijn eigen analyse zijn er immers nogal wat herstelwerkzaamheden nodig om de schade van vier jaar Trump te repareren. Toch belooft Biden in zijn eerste regeringsjaar een Summit for Democracy te organiseren. Die moet een platform zijn waarin de landen van de ‘free world’ zich kunnen verenigen, en een gemeenschappelijke agenda kunnen vormen om hun democratische systemen te beschermen tegen bedreigingen door autoritaire regimes. Speerpunten van deze Summit zijn bijvoorbeeld bestrijding van corruptie en het bevorderen van mensenrechten, in de landen zelf maar ook daarbuiten. In tegenstelling tot Bidens economische plannen is hier dus sprake van een flinke dosis idealisme, en Biden verwijst America First hiermee naar de prullenbak. Het losse verbond van democratieën dat Biden voor ogen heeft leunt vooral op de Atlantische wereld, aangevuld met landen als Zuid-Korea, Japan en Australië.

Terug naar normaal?

Deze bondgenoten hoeven echter, mocht Biden winnen op 3 november, niet te rekenen op een terugkeer naar de status quo ante Trump. Obama probeerde al een ‘pivot to Asia’, en riep de Europese landen op meer voor zichzelf te zorgen en minder te leunen op de VS. Bovendien is ook de Democratische Partij veranderd de afgelopen jaren.

Prof. dr. Roberta Haar van Maastricht University wees in haar oratie begin dit jaar op zogeheten ‘insurgents’ in de Amerikaanse politiek: politici, ook presidentskandidaten, die hun eigen partij onder druk zetten en van binnenuit hervormen. Deze insurgents hoeven niet altijd gekozen te worden om toch invloed uit te oefenen op de richting van hun partij. Sterker, eigenlijk is Trump de enige insurgent die daadwerkelijk is gekozen, en dan ook in rap tempo de Republikeinse Partij volledig naar zijn hand heeft gezet. Bij de Democraten waren het senatoren Bernie Sanders en Elizabeth Warren die het establishment onder leiding van Hillary Clinton wilden aanpakken, deels met succes. Bovendien is er binnen de Democratische Partij een groep denkers in opkomst die men ‘restrainers’ kan noemen, aldus professor Haar. Zij pleiten, net als Trump, voor een meer ingetogen Amerikaanse rol in de wereld. Joe Biden heeft hiermee rekening te houden.

In Bidens buitenlands beleid is waarschijnlijk wel een duidelijkere, meer voorspelbare richting te ontdekken. En hij weet zijn boodschap ongetwijfeld in mooie woorden te verpakken, met gevoel voor diplomatie, en dat is ook wat waard.


Maarten Katsman is Amerikanist en schrijft gastblogs voor American Storytelling in het kader van het Verkiezingsjaar 2020. Lees meer

“There is no cavalry. We are the cavalry”

Treffender kon Beto O’Rourke het afgelopen nacht niet verwoorden. Amerikanen zijn op zichzelf aangewezen om uit deze chaos te komen. Er komt geen hulp van buitenaf, alleen een stem kan verandering brengen. En zo begon een bijzondere Democratische Conventie. Volledig digitaal, met filmpjes en toespraken uit het hele land. Wat is de take away van de 1e avond?

Uiteraard dat de Democraten met deze conventie willen laten zien dat eenheid, landsbelang en empathisch vermogen tijdens deze verkiezing het land moeten gaan redden van zichzelf. Nu is een conventie doorgaans een feestelijke aangelegenheid met veel publiek, festiviteiten en sprekers die applaus langdurig in ontvangst nemen. Nu niet. En eigenlijk vond ik daardoor deze conventie avond nog indringender. Want er was veel meer ruimte voor andere stemmen. Van jongeren, van hard werkende Amerikanen, van bezorgde Republikeinse volksvertegenwoordigers, van voormalige Trump kiezers tot activisten en Democratische boegbeelden.

Kortom een avond van en voor “We the people”.

De democratie moet gered worden

Meerdere malen kwam het voorbij, gastvrouw Eva Longoria begon er zelfs mee. Deze verkiezingen gaan niet over de keuze voor een Republikeinse of Democratische President. Het gaat om het terugwinnen van de ziel van Amerika. Stem alsof je leven er vanaf hangt zei Michelle Obama aan het eind. En Andrew Cuomo, gouverneur van New York, somde het nog maar eens even op. Hoe de corona crisis vooral heeft blootgelegd wat de zwaktes zijn van de Amerikaanse samenleving. Corona is slechts een symptoom zei hij, maar de onderliggende ziekte gaat veel dieper. Economische ongelijkheid, systematische racisme, en verdeeldheid in het land. We zijn kwetsbaar als we verdeeld zijn als land voegde hij er aan toe. Onze democratie staat het op het spel.

This is not normal. We should never treat it like it is.

Bernie Sanders

Crossroads

Voormalig gouverneur van Ohio, John Kasich nam het in 2016 nog op tegen Trump tijdens de Republikeinse voorverkiezingen. Dit jaar spreekt hij uitvoerig tijdens de Democratische conventie. Dat is niet alleen uniek omdat doorgaans Republikeinen niet bij Democratische conventies spreken en vice versa, het is vooral historisch omdat Kasich laat zien dat landsbelang boven partijbelang gaat.

In this image from video, former Republican Ohio Gov. John Kasich speaks during the first night of the Democratic National Convention on Monday, Aug. 17, 2020. (Democratic National Convention via AP)AP

Kasich staat buiten bij een kruispunt en gebruikt zijn spreektijd om alle Amerikanen aan te spreken. Het land heeft iemand nodig die ons als Amerikanen weer op het juiste pad kan krijgen zegt hij. Een pad waar respect, eenheid en een gezamenlijk doel leidend zijn. En voor kiezers die bang zijn dat Joe Biden volledig linksaf slaat zegt hij ook dat hij Biden kent als een man van redelijkheid. En dat hij daarom in het landsbelang dit jaar zijn stem zal uitbrengen voor hem. Omdat de Trump regering het land op het verkeerde heeft gestuurd en na 4 jaar alle gevolgen van dien schrikbarend aan de oppervlakte zijn gekomen.

Cold hard truth

En als uitsmijter het langverwachte verhaal van voormalig First Lady Michelle. Het was scherp, het was emotioneel, en vol passie voor een betere toekomst.

Donald Trump is the wrong president for our country. He has had more than enough time to prove that he can do the job, but he is clearly in over his head. He cannot meet this moment. He simply cannot be who we need him to be for us.

Michelle Obama

Michelle Obama richt zich bovenal op de toekomstige generatie. Wat moeten onze kinderen wel niet van ons denken? Als ze zien dat er zoveel verdeeldheid in het land is? Als ze zien dat vreedzame protesten met traangas door de politie worden beantwoord? Dat kinderen van ouders worden gescheiden? Dat mensen in supermarkten schreeuwen omdat ze geen masker willen dragen om ons en zichzelf te beschermen tegen corona?

 You know I hate politics. But you also know that I care about this nation. You know how much I care about all of our children.

Michelle Obama

En ze doet een moreel appel op alle Amerikanen. Degenen die niet gestemd hebben in 2016, die gestemd hebben op Trump en de Democratische kiezers:

If you think things cannot possibly get worse, trust me, they can, and they will if we don’t make a change in this election. If we have any hope of ending this chaos, we have got to vote for Joe Biden like our lives depend on it.

Michelle Obama

Ik verheug me op de komende dagen waarin de conventie opnieuw veel andere stemmen aan het woord zal laten om zo het verhaal van Joe Biden en Kamala Harris kracht bij te zetten. Deze verkiezingen gaan over ‘we the people’. Meer dan ooit.

Kamala Harris is de hoop van een nieuwe generatie Amerikanen

Nu Joe Biden zijn keuze voor de running mate bekend heeft gemaakt staat Kamala Harris vol in de spotlight. Haar naam ging natuurlijk al een tijdje rond, en voor de Democraten is ze de perfecte kandidaat in deze bijzondere tijden. En ja, ze tikt toevallig ook heel veel hokjes af als het gaat om een historische keuze voor een running mate. Ik zie haar als de belichaming van het Amerika van de toekomst, waarin iedereen ongeacht afkomst en etniciteit zich in kan herkennen. En daarmee is zij de bruggenbouwer tussen het Amerika van gisteren en morgen.

De historische kandidaat

Laten we beginnen met de hokjes die ze kan aftikken. Ze is natuurlijk vrouw, Afro-Amerikaans én Aziatisch, met 55 jaar een redelijk jonge running mate (Biden is 77) en heeft een behoorlijk staat van dienst opgebouwd in haar carrière. Als dochter van immigranten uit Jamaica en India is ze het wandelende voorbeeld van de Amerikaanse Droom. De gedachte dat iedereen het kan maken, als je maar je best doet. En dat doet ze haar hele leven al.

Sinds 2016 is ze de 3e vrouwelijk Senator uit Californië, en de eerste Senator met deze etnische achtergrond. Interessant is het dus om te kijken wie zij is, maar vooral welke Amerikaanse kiezers zij hoopt aan te spreken op 3 november.

“I believe our country wants and needs some leadership that provides a vision of the country in which everyone could see themselves.”

Kamala Harris

Voorvechter van burgerrechten

Met haar achtergrond als officier van justitie in Californië en daarvoor als openbaar aanklager in de stad San Francisco heeft ze een sterk verhaal zodra ze over hervormingen van het strafrecht begint.

Inzet voor burgerrechten, het tegengaan van etnisch profileren en massa opsluiting: ze heeft daar ook haar eigen track record mee opgebouwd. Zo heeft ze een ‘re- entry’ programma opgezet waarbij jongeren bij een drugs gerelateerde arrestatie een 2e kans krijgen door training te volgen voor het vinden van werk en maatschappelijke begeleiding krijgen in plaats van gevangenisstraf.

Een van haar speerpunten ook als huidige Senator is het slim inzetten van gevangenisstraffen. Ze pleit ervoor om niet langer ‘soft on crime or tough on crime’ te zijn maar juist ‘smart on crime’ te worden. Een slimme keus te maken. Met haar First Step Act als Senator heeft ze laten zien hoe hervorming van het strafrecht ingezet kan worden om minderheden eerlijker te behandelen en rechters de kans te geven om onrechtvaardige straf eisen te herzien.

Aantrekkingskracht voor minderheden

Kamala Harris ligt goed bij de doelgroep van vrouwen, minderheden en Millennials. Daarnaast is ze een Democrate die niet uitgesproken te links of te centristisch is. Daarmee kan ze een verbindende rol spelen om de flanken in de Democratische partij bij elkaar te houden. En is ze ook voor niet Democratische kiezers een aantrekkelijk alternatief.

Ze is niet zozeer van grote idealistische visies, maar iemand die graag praktisch te werk gaat om resultaat te boeken. Om de positie te verbeteren van gemarginaliseerde groepen zoals vrouwen, minderheden en Amerikanen met een laag inkomen. En ze is iemand die immigranten een warm hart toedraagt.

Voor de grote groep Dreamers, kinderen van illegale migranten die hun hele leven al wonen in de VS, wil zij ervoor zorgen dat ze Amerikaans staatsburger kunnen worden en dat hun families niet langer hoeven te vrezen voor uitzetting. Als dochter van immigranten weet ze als geen ander hoe belangrijk het is voor deze doelgroep om volwaardig te kunnen meedoen in de Amerikaanse samenleving.

Haar kracht zit in haar vechtersmentaliteit. Als ze ergens voor gaat, laat ze het niet meer los. Ze durft te laten zien waar ze voor staat, ongeacht welke politieke arena ze betreed. Zo kon iedereen zien (en genieten van haar sterke optreden) dat haar achtergrond als openbaar aanklager haar goed heeft voorbereid als Senator.  Bekijk onderstaande fragment waarbij ze Brett Kavanaugh, de door Trump voorgedragen rechter voor het Amerikaanse Hooggerechtshof, flink het vuur aan de schenen legde.

Wie spreekt ze aan?

“I am not perfect. Lord knows, I am not perfect. But I will always speak with decency and moral clarity and treat all people with dignity and respect. I will lead with integrity. And I will tell the truth.”

Kamala Harris

Harris kan een de twijfelde kiezer over de streep halen. Want ze is fel, en vecht voor haar principes. Ze is goed en scherp in debatteren en kan hiermee Joe Biden ruimte geven om als een ‘verzoenende’ Presidentskandidaat op te treden. Good cop bad cop zeg maar. Kijk maar eens wat er tijdens de Democratische voorverkiezing gebeurde. Ze viel Joe Biden in een debat genadeloos hard aan. Dat zag niemand aankomen. En nu reikt hij haar de hand.

Met deze kwaliteiten laat ze zien dat ze doortastend is, voor niemand bang en klaar om elke arena te betreden om Amerikaanse belangen te verdedigen. Oftwel: mocht er iets met Biden gebeuren dan staat ze direct klaar om het Presidentschap over te nemen.

En natuurlijk is ze een rolmodel voor vrouwen en voor jongeren met een Latino of Aziatische achtergrond. Ze spreekt kortom de minderheden aan. En dat is samen met de sterke kant van Joe Biden een gouden combinatie. Hij ligt goed bij Afro-Amerikaanse kiezers, bij senioren en de middenklasse.

En last but not least, ze ligt goed binnen de Democratische partij. Volgens de laatste peilingen vindt 65% van de Democratische stemmers haar goed. Ze wordt geprezen om haar authenticiteit, haar oprechtheid en kennis van zaken. Daarmee maakt ze een enthousiasme los binnen haar partij om de verkiezingen vol in te gaan. Zo werd bekend dat de Democratische kiezers direct na de bekendmaking van running mate al ruim 48 miljoen dollar in de campagne kas hebben bijgestort.

Kortom, het worden nog hele spannende maanden waarin de laatste loodjes van een vooral virtuele campagne de Amerikaanse kiezer moet verleiden om te stemmen op 3 november. Maar op 7 oktober zit ik met popcorn klaar als Kamala Harris het tegen Mike Pence opneemt in het enige debat tussen de vicepresidentskandidaten. Want dat belooft nog wat.